Spotkania w Szczecinie

Kolejna część ma za zadanie umożliwić klientowi/użytkownikowi ocenę proponowanego rozwiązania. Osoba prowadząca wywiad ma możliwość przedstawienia zarysu proponowanego rozwiązania i uzyskania akceptacji dla wprowadzenia go do założeń projektu. Ten etap pozwala na uzyskanie bardzo istotnej informacji (opinii użytkownika) pozwalającej na ograniczenie kosztów w dalszej pracy nad projektem. Pozwala to ograniczyć skutki niewłaściwego zaplanowania projektu poprzez skonfrontowania opinii osób pracujących nad projektem z opinią osób, które w przyszłości będą użytkowały wynik ich pracy.

Następna część wywiadu przewiduje ocenę liczby potencjalnych użytkowników. Przy zarządzaniu projektem bardzo ważne jest identyfikacja liczby użytkowników. Ponieważ inaczej należy podejść do rozwiązania problemu, gdy użytkownikami projektu będzie dziesięć osób, a inaczej, gdy sto. Przede wszystkim należy pamiętać o tym, że zmieniają się wymogi infrastruktury oraz w inny sposób należy prowadzić badania w celu identyfikacji wymagań tych klientów w zachodniopomorskim. Można też przypuszczać, że produkt realizowany z myślą o 100 osobach będzie musiał spełniać więcej kryteriów użytkowych niż produkt projektowany z myślą o 10 osobach. Co więcej, również wdrażanie jest utrudnione w przypadku większej ilości osób. Wiadomo przecież, że wprowadzanie nowych rozwiązań wiąże się z koniecznością przeszkolenia użytkowników z zakresu ich obsługi, a to znów wiąże się z konieczności zaplanowania większej kwoty w budżecie projektu.

W części ósmej wywiadu osoba przeprowadzająca wywiad powinna ustalić potrzeby użytkowników związane z niezawodnością, efektywnością, interfejsem, serwisem i innych właściwości projektowanego rozwiązania. Jest to bardzo ważne, aby możliwie jak najdokładniej określić wymagania użytkowników, ponieważ błędne ich określenie lub niepełne może w dalszej pracy nad projektem sprawić, że koszty projektu wzrosną.

Podpunkt dziewiąty i dziesiąty zawierają pytania dodatkowe. Mające ustalić, czy osoba odpowiadająca na pytanie powiedziała już wszystko, czy może chce coś jeszcze dodać.

Ostatnia część to podsumowanie analityka. Zaraz po przeprowadzonym wywiadzie osoba przeprowadzająca wywiad ma za zadanie wymienić przynajmniej trzy potrzeby (problemy) o największym priorytecie i uszeregować je od najważniejszej do najmniej ważnej.

Bardzo dobrą praktyką jest, aby po przeprowadzeniu wywiadu przesłać każdemu uczestnikowi informacje dotyczące przebiegu spotkania (w formie minutek po spotkaniu). W dokumencie tym powinny się znajdować następujące informacje:

Kto był obecny na spotkaniu
Termin i miejsce spotkania
Przebieg spotkania

Speciały Kuchni Kaszubskiej

Kuchnia kaszubska, podobnie jak kuchnia góralska, ściśle związana jest z położeniem geograficznym tego obszaru Polski. Kaszuby można podzielić na część nadmorską, jeziorną i borowiacką, a każda z tych części ma specyficzne dla siebie potrawy i składniki kulinarne. Podstawą kuchni kaszubskiej rozpatrywanej w całości są oczywiście ryby z racji nadmorskiego położenia Kaszub. W części nadmorskiej Kaszub dominować będą ryby morskie – przede wszystkim śledzie, szproty, flądry, łososie, dorsze. Również ryby słodkowodne stanowią ważny składnik kuchni kaszubskiej – węgorze, sandacze, szczupaki, okonie. Na całym obszarze Kaszub często spotykane są także potrawy z drobiu, w szczególności z gęsi i kaczek oraz dania z ziemniaków i brukwi.

Popularnymi i prostymi daniami kaszubskimi są śledzie w różnej postaci. Mamy tu zatem śledzia w sałatce, śledzia ze śliwką, śledzia z kartoflami w śmietanie, śledzia z boczkiem, śledzia w zalewie octowej itd. Ryby przygotowywane są pod różnymi postaciami – ryby marynowane w różnych przyprawach, ryby wędzone dymem ciepłym i zimnym, ryby solone w zalewie, ryby gotowane w wywarach warzywnych, ryby smażone itp. Dzięki takim zabiegom jeden podstawowy składnik – ryby – może występować w najróżniejszych wariantach smakowych. Ważną rolę odgrywają tu dodatki – ziele angielskie, listek bobkowy, ocet, przyprawy.

Z potraw ziemniaczanych popularnym przysmakiem kaszubskim są tzw. golce, czyli kluski ziemniaczane. Przyrządza się je z ugotowanych ziemniaków przepuszczonych przez maszynkę i surowych ziemniaków, startych na tarce, dodaje do nich mąkę, jajka, cebulę, pieprz, sól, boczek do okrasy. Inna potrawa ziemniaczana to tzw. plińce, czyli placki ziemniaczane – http://agabagietka.pl/pieczywo-z-dostawa-do-domu, smażone na patelni i podawane ze śmietaną lub cukrem. Bardzo prostą potrawą popularną na Kaszubach jest prażnica, czyli po prostu jajecznica smażona z bułką namoczoną w mleku. Regionalną potrawą kaszubską są także ruchanki, czyli racuszki z ciasta chlebowego smażone na gorącym tłuszczu, posypywane cukrem i spożywane na ciepło.

Wśród kaszubskich zup najpopularniejszą jest zupa z brukwi żółtej. Zupę tę przyrządza się na mięsie gęsim lub kaczym, dodaje się do niej brukiew i ziemniaki, włoszczyznę i przyprawy do smaku. Słynna jest także zupa z maślanki, zwana dziadówką lub zupą dziadowską. Składniki tej zupy to: 1 l maślanki, 1 kg ziemniaków, łyżka, masła, łyżka mąki żytniej, 10 dkg boczku surowego, cebula, liść laurowy, sól. W kuchni kaszubskiej stosuje się również obficie suszone grzyby, żurawinę (np. kaczka z żurawiną) i jagody.